Lovely

  ستاره ي من.... 

بعد از تمام تاريکي هاي زمين که تاريکي شعرهاي مرا ،
 درون خود مي بلعد ،
 تا آخرين نفسهاي شعرم تو را غزل مي کنم
ميخواهم نامم تنها اسمي باشد که
 در دفتر عاشقانه هايت به ثبــــت ميـــرسد
ميخواهم مالک هميشگي روشني قلبت باشم
 و هرگاه تنها شدي تورا ببينم
 و تنهاييت را با سرانگشتان مرطوبم پاک کنم.
 هنوز زلالي ني ني چشمانت را زيارت نکرده ام...
هنوز دست هايم از لمس دستانت سيراب نگشته است.
تازه در کوچه آشنايي بودم که تو اسمم را
 روي اولين درخت حک کــردي
و همانجا قسم خوردم مرد مردانه
عاشقت بمانم....

چتري خواهم شد براي تو....

اگر باران بباردچتري خواهم شد براي تو...
چه انديشه غريبي است اين انديشه ها
وقتي به تو مي انديشم دلم براي خودم تنگ ميشود.
در آن تنهايي که ياد و خاطره تو بندي مي شود بر تارو پود ذهنم.
چه خوش است انديشيدن به تو

و نوشتن از تمام آن لحظات غمبار بي تو بودن.
دلتنگي،دلتنگي،دلتنگي
آدم دلتنگ که مي شود چه فکرهاکه نميکند.
چه انديشه ها که در خيال خود ندارد.
وچه روياها که گاه خنده را طرحي ميکند برلبان

وگاه غم را بغضي ميکند شکسته در گلو

تا در پي بهانه اين اشکي شود جاري بر گونه ها.
چه دلگيرند اين لحظات.
نمي دانم که غنيمت شمارمش

يا بر تمام اين انديشه هاي از هم گسيخته و لغزيده در ذهن

انديشه هاي ديگري يابم که چه بايد بکنم.
راستي من چه کاري بايد بکنم.
نمي دانم،نمي دانم، نمي دانم
اي کاش تو بداني.
نمي توانم بنوسم هر چند که بايد از خيلي چيزها بنويسم

و شايد تو بعدها برايم خيلي چيزها بگويي.
هر چه که هست بيا شريک شبنم ساده زندگي باشيم
به خود دروغ نگوييم وبه هم.
بگذاريم که انديشه هاي سبز پيچکي شود بر ذهن.
وبگذاريم که خيال فاصله هاي جدايي افتاده را طي کند
و حس کنيم آنچه را که دوست داريم.
زمان آن نيست که هر چه دلم مي خواهد بگويم.
اما...
            اگر باران ببارد...
                                      چتري خواهم شد براي تو ...

.................