Lovely

زتدگي را از هر سو كه بگيري مي گذرد...

هليا — Thu, 10 Jul 2008 00:53:00 GMT

با من اكنون چه نشستن ها، خاموشيها

با تو اكنون چه فراموشي هاست

چه كسي مي خواهد

من و تو ما نشويم

خانه اش ويران باد.

من اگر ما نشوم تنهايم

تو اگر ما نشوي خويشتني

از كجا كه من و تو شور يكپارچگي را در شرق باز برپا نكنيم

از كجا كه من و تو

مشت رسوايان را وا نكنيم

من اگر برخيزم

تو اگر برخيزي

همه بر مي خيزند

من اگر بنشينم

تو اگر بنشيني

چه كسي برخيزد

چه كسي با دشمن بستيزد

چه كسي پنجه در پنجه هر دشمن دون آويزد

دشتها نام تو را مي گويند

كوه ها شعر تو را مي خوانند

كوه بايد شد و ماند

رود بايد شد و رفت

دشت بايد شد و خواند

در من اين جلوه ي اندوه ز چيست

در تو اين قصه ي پرهيز كه چه؟

در من اين شعله ي عصيان نياز

در تو دمسردي پاييز كه چه

حرف را بايد زد

درد را بايد گفت

سخن از مهر من و جور تو نيست

سخن از متلاشي شدن دوستي است

و عبث بودن پندار سرور آور مهر

سينه ام آيينه ايست

با غباري از غم

تو به لبخندي از اين آيينه بزداي غبار

من چه مي گويم آه

با تو اكنون چه فراموشي هاست

با من اكنون چه نشستن ها، خاموشيها

تو مپندار كه خاموشي من

هست برهان فراموشي من

من اگر برخيزم

تو اگر برخيزي

همه بر مي خيزند

...........................

من و تو يكي دهانيم

كه با همه ي صدايش

به زيباتر سرودي خواناست .

من و تو يكي ديدگانيم

كه دنيا را هر دم

در منظر خويش

تازه تر مي سازد .

نفرتي از هر آنچه بازمان دارد

از هر آنچه محصورمان كند

از هر آنچه واداردمان

كه به دنبال بنگريم

دستي كه خطي باطل به دنبال مي كشد .

من و تو يكي شوريم

از هر شعله اي بر تر ،

كه هيچ گاه شكست را بر ما چيرگي نيست

چرا كه از عشق رويينه تنيم.

و پرستويي كه در سر پناه ما آشيان كرده است .

با آمد شدني شتابناك

خانه را از خدايي گمشده لبريز مي كند .

تمام قصه همين بود،حكايت من و تو...

هليا — Sun, 29 Jun 2008 12:06:00 GMT

ستاره ي من....

بعد از تمام تاريکي هاي زمين که تاريکي شعرهاي مرا ،
درون خود مي بلعد ،
تا آخرين نفسهاي شعرم تو را غزل مي کنم
ميخواهم نامم تنها اسمي باشد كه
در دفتر عاشقانه هايت به ثبــــت ميـــرسد
ميخواهم مالک هميشگي روشني قلبت باشم
و هرگاه تنها شدي تورا ببينم
و تنهاييت را با سرانگشتان مرطوبم پاک کنم.
هنوز زلالي ني ني چشمانت را زيارت نکرده ام...
هنوز دست هايم از لمس دستانت سيراب نگشته است.
تازه در کوچه آشنايي بودم که تو اسمم را
روي اولين درخت حک کــردي
و همانجا قسم خوردم مرد مردانه
عاشقت بمانم....

چتري خواهم شد براي تو....

اگر باران بباردچتري خواهم شد براي تو...
چه انديشه غريبي است اين انديشه ها
وقتي به تو مي انديشم دلم براي خودم تنگ ميشود.
در آن تنهايي که ياد و خاطره تو بندي مي شود بر تارو پود ذهنم.
چه خوش است انديشيدن به تو

و نوشتن از تمام آن لحظات غمبار بي تو بودن.
دلتنگي،دلتنگي،دلتنگي
آدم دلتنگ که مي شود چه فکرهاکه نميکند.
چه انديشه ها که در خيال خود ندارد.
وچه روياها که گاه خنده را طرحي ميکند برلبان

وگاه غم را بغضي ميکند شکسته در گلو

تا در پي بهانه اين اشکي شود جاري بر گونه ها.
چه دلگيرند اين لحظات.
نمي دانم كه غنيمت شمارمش

يا بر تمام اين انديشه هاي از هم گسيخته و لغزيده در ذهن

انديشه هاي ديگري يابم كه چه بايد بكنم.
راستي من چه كاري بايد بكنم.
نمي دانم،نمي دانم، نمي دانم
اي كاش تو بداني.
نمي توانم بنوسم هر چند كه بايد از خيلي چيزها بنويسم

و شايد تو بعدها برايم خيلي چيزها بگويي.
هر چه كه هست بيا شريك شبنم ساده زندگي باشيم
به خود دروغ نگوييم وبه هم.
بگذاريم كه انديشه هاي سبز پيچكي شود بر ذهن.
وبگذاريم كه خيال فاصله هاي جدايي افتاده را طي كند
و حس كنيم آنچه را كه دوست داريم.
زمان آن نيست كه هر چه دلم مي خواهد بگويم.
اما...
اگر باران ببارد...
چتري خواهم شد براي تو ...

.................

صدايم کن!

تا امان يابد عابري خسته در شب باران

صدايم کن!

تا ببالم من در سحرگاهان با سپيداران

از آن سوي خورشيد از آن سمت دريا

صدايم کن.صدايم کن.صدايم کن

تو لبخند صبحي پس از شام يلدا

از اين تيرگيها رهايم کن

سکوت سرخ شقايقها را در اين ويراني تو مي داني

غم پنهان نگاه مارا در اين حيراني تو مي خواني

از آن سوي خورشيد از آن سمت دريا

صدايم کن.صدايم کن.صدايم کن.

تو لبخند صبحي پس از شام يلدا

از اين تيرگيها رهايم کن

صداي باران نواي ياران به لحن تو نمي ماند

سکوت شب را ز کوه و صحرا نواي گرم تو مي راند

در ابهام جنگل کسي راز گل را به غير از تو نمي داند

بخوان از بهاران که با ساز باران

کسي چون تو نمي خواند کسي چون تو نمي خواند

صدايم کن!

تا امان يابم عابري خسته در شب باران

صدايم کن!

تا ببالم من در سحرگاهان با سپيداران

از آن سوي خورشيد از آن سمت دريا

صدايم کن.صدايم کن.صدايم کن.

تو لبخند صبحي پس از شام يلدا

از اين تيرگيها رهايم کن

صدايم کن!..

...................

مي زند باران به شيشه

شيشه اما سرد وسنگين

شيشه اما تلخ و خاموش

شايد از يك غصه غمگين

شيشه در اوج سپيدي

خسته از دل واپسي ها

من شيشه ،گنگ و مبهم

مي رسم تا عمق دريا

آسمون همچون دل من

خيس خيس ،از بي وفايي

بر لبم نام تو دارم ،اي بهار من كجايي

تا به كي چون شيشه ماندن

در نگاه قاب تقدير

من همه ميل رسيدن

دل ولي بسته به زنجير

آمدم تا چشم هايت

در دلم عشقي بكارد

تو ولي گفتي كه برگرد

شيشه احساسي ندارد...

فاصله نماد دوري نيست...

هليا — Sun, 22 Jun 2008 22:41:00 GMT

مسافر به انتظارت خواهم ماند تا ابد براي هميشه

زيرا مي دانم كه به سوي من باز خواهي گشت پس با همه ي توانم تلخي اين انتظار را تحمل خواهم كرد...

به انتظارت خواهم ماند زيا قلب من با هر تپش خود آهنگ خاطراتگذشته را مي نوازد ،قلبي كه در آن خاطره ها و خوشي ها تا ابد مدفون است ...

مسافر حتي اگر بدانم جسمت به سوي من باز نمي گردد به انتظارت مي نشينم ،شايد روزي صداي پايي را بشنوم كه از آن تو باشد .

...........................

خداوندا كسي از پشت پرچيني نگاهم مي كند

نگاهم كرد و با افسون چشمش سر به راهم كرد

پريشان مو شبهايم چه مي گويد

كه با لالاي حزن انگيز پرچي غرق آهم كرد

نگاهم كرد و مكثي كرد و معنايي به چشمم داد

و بعد از آن هم سفره اي از غم فراهم كرد

سفر غربت ،اسيري در به در بودن

چه مي گويم كه تنها شوق ماندن در كنارت بي پناهم كرد

من امشب ا كنارت مي روم اين را يقين دارم

فراموشم نكن من هم فراموشت نخواهم كرد

...........................

چه كسي پرسيد راز تنهايي چيست

چه كسي پرسيد شعر دلتنگي باران از كيست

چه كسي اشك شقايق را ديد

چه كسي حال مرا ميپرسيد

اين تو بودي كه مرا روياندي

با صدايي كه پر از آيينه بود

و صدايي چو نواي خوش رود

آه، آري اين تو بودي كه مرا روياندي

...........................

كاش مي شد بر خلاف سر نوشت

قسمت و تقدير را از سر نوشت

كاش مي شدغصه را زنجير كرد

رشته هاي عشق را تكثير كرد

كاش مي شدبر خلاف سرنوشت

سر نوشت را از "سر" نوشت ...

.................

گاهي نگاه كوتاه كار هزاران قلم را انجام مي دهد....

هليا — Sun, 15 Jun 2008 10:34:00 GMT

دريچه ها را بستند و پل ها را شكستند

و عشق را در درههاي فراموشي به خاك سپردند

مي دانستم روزي مي آيد

روز سياه و تاريك

روز شكستن پل ها و بستن دريچه ها

و من سخت به خواب فرو مي روم خوابي كه فرياد يك آيينه است

خوابي كه فرياد يك ديوار است ،هنگام پوسيدگي

اينك مرا به خاك بسپاريد، مرا كه شعرهايم آيه هاي يآس و نا اميدي ست

مرا كه شعرهايم دريچه ايست باز به سوي يك ديوار

مرا كه شعرم پرنده ايست در چارچوب مانع ها و اشتياق يك فرياد

يك آواز....

يك پرواز ....

..............................

تو را در آسمان هاي شرق مي جويم جايي كه آرزوهاي نقره اي من خانه دارند.

تو را در حسرت يك قوي تنها تو را در بال و پر يك پرستوي شوريده ،

تو را در بوسه ي پروانه ها و مغرب گيسوان فرشته اي كه هرگز زمين را نديده مي جويم ....

چشمهايت جمهوري مهرباني و عشق است بگو من در كدام يك از خيابان هاي آن زاده خواهم شد ...

من ازتمامي كلمات دنيا فقط دو كلمه را مي خواهم تا آن را عاشقانه نثار قلب پر مهرت كنم

و آن دوستت دارم است پس مهربانم عاشقانه مي گويم و تو هم عاشقانه بپذير كه

دوستت دارم

..............................

زندگي حس غريبي ست كه يك مرغ مهاجر دارد

زندگي قصه ي پر غصه ي يك زنداني ست كه به زندان ابد محكوم است

زندگي كوچه ي باغي ست پر از ياس سپيد كه تو از آن كوچه گذشتي

تو اي رهگذر كوچه ي تنهايي

دوستت دارم

..............................