Lovely

  ستاره ی من.... 

بعد از تمام تاریکی های زمین که تاریکی شعرهای مرا ،
 درون خود می بلعد ،
 تا آخرین نفسهای شعرم تو را غزل می کنم
میخواهم نامم تنها اسمی باشد که
 در دفتر عاشقانه هایت به ثبــــت میـــرسد
میخواهم مالک همیشگی روشنی قلبت باشم
 و هرگاه تنها شدی تورا ببینم
 و تنهاییت را با سرانگشتان مرطوبم پاک کنم.
 هنوز زلالی نی نی چشمانت را زیارت نکرده ام...
هنوز دست هایم از لمس دستانت سیراب نگشته است.
تازه در کوچه آشنایی بودم که تو اسمم را
 روی اولین درخت حک کــردی
و همانجا قسم خوردم مرد مردانه
عاشقت بمانم....

چتری خواهم شد برای تو....

اگر باران بباردچتری خواهم شد برای تو...
چه اندیشه غریبی است این اندیشه ها
وقتی به تو می اندیشم دلم برای خودم تنگ میشود.
در آن تنهایی که یاد و خاطره تو بندی می شود بر تارو پود ذهنم.
چه خوش است اندیشیدن به تو

و نوشتن از تمام آن لحظات غمبار بی تو بودن.
دلتنگی،دلتنگی،دلتنگی
آدم دلتنگ که می شود چه فکرهاکه نمیکند.
چه اندیشه ها که در خیال خود ندارد.
وچه رویاها که گاه خنده را طرحی میکند برلبان

وگاه غم را بغضی میکند شکسته در گلو

تا در پی بهانه این اشکی شود جاری بر گونه ها.
چه دلگیرند این لحظات.
نمی دانم که غنیمت شمارمش

یا بر تمام این اندیشه های از هم گسیخته و لغزیده در ذهن

اندیشه های دیگری یابم که چه باید بکنم.
راستی من چه کاری باید بکنم.
نمی دانم،نمی دانم، نمی دانم
ای کاش تو بدانی.
نمی توانم بنوسم هر چند که باید از خیلی چیزها بنویسم

و شاید تو بعدها برایم خیلی چیزها بگویی.
هر چه که هست بیا شریک شبنم ساده زندگی باشیم
به خود دروغ نگوییم وبه هم.
بگذاریم که اندیشه های سبز پیچکی شود بر ذهن.
وبگذاریم که خیال فاصله های جدایی افتاده را طی کند
و حس کنیم آنچه را که دوست داریم.
زمان آن نیست که هر چه دلم می خواهد بگویم.
اما...
            اگر باران ببارد...
                                      چتری خواهم شد برای تو ...

.................

مسافر به انتظارت خواهم ماند تا ابد برای همیشه

زیرا می دانم که به سوی من باز خواهی گشت پس با همه ی توانم تلخی این انتظار را تحمل خواهم کرد...

به انتظارت خواهم ماند زیا قلب من با هر تپش خود آهنگ خاطراتگذشته را می نوازد ،قلبی که در آن خاطره ها و خوشی ها تا ابد مدفون است ...

مسافر حتی اگر بدانم جسمت به سوی من باز نمی گردد به انتظارت می نشینم ،شاید روزی صدای پایی را بشنوم که از آن تو باشد .

...........................

خداوندا کسی از پشت پرچینی نگاهم می کند

نگاهم کرد و با افسون چشمش سر به راهم کرد

پریشان مو شبهایم چه می گوید

که با لالای حزن انگیز پرچی غرق آهم کرد

نگاهم کرد و مکثی کرد و معنایی به چشمم داد

و بعد از آن هم سفره ای از غم فراهم کرد

سفر غربت ،اسیری در به در بودن

چه می گویم که تنها شوق ماندن در کنارت بی پناهم کرد

من امشب ا کنارت می روم این را یقین دارم

پیراهنی بافته زجان که مرا از پرسش های تو و تو را از فراموشی من در امان می دارد.

آن"من"ی که در من است،ای دوست،در خانه ی خاموشی ساکن است

و تا ابد همان جا می ماند؛ناشناس و در نیافتنی.

من نمی خواهم هر چه می گویم باور کنی و هر چه ممی کنم بپذیری _

زیرا سخنان من چیزی جز صدای اندیشه های تو  و کارهای من چیزی جز عمل آرزو های تو نیستند.

هنگامی که تو می گویی"باد به مشرق می وزد"من می گویم"آری به مشرق می وزد،

زیرا من نمی خواهم تو بدانی که اندیشه ی من در بند باد نیست،بلکه در بند دریاست.

تو نمی توانی اندیشه های دریایی مرا دریابی،و من هم نمی خواهم که تو دریابی.

می خواهم در دریا تنها باشم.د

وست من، وقتی که نزد تو روز است،نزد من شب است،

با این همه من از رقص روشنایی نیمروز بر فراز تپه ها سخن می گویم،

و از سایه ی بنفشی که دزدانه از دریا می گذرد:زیرا که تو ترانه های تاریکی مرا نمی شنوی

و سایش بال های مرا بر ستارگان نمی بینی_

و من می گویم نمی خواهم تو ببینی یا بشنوی.می خواهم با شب تنها باشم.

هنگامی که تو به آسمان خودت فرا می شوی من به دوزخ خودم فرو می روم_

حتی در آن هنگام تو از آن سوی مغاک بی گذر مرا آواز می دهی

"همراه من،رفیق من"

و من در پاسخ تو را آواز می دهم

"رفیق من،همراه من"

زیرا من نمی خواهم تو دوزخ مرا ببینی.

شراره اش چشمت را می سوزاند و دودش مشامت را می آزارد.

و من دوزخم را بیش از آن دوست می دارم که بخواهم تو به آنجا بیایی.

می خواهم در دوزخ تنها باشم.تو به راستی و زیبایی و درستی مهر می ورزی،

و من از برای خاطر تو می گویم که مهر ورزیدن به این ها خوب و زیبنده است.

ولی دردل خودم به مهر تو می خندم.گرچه نمی خواهم تو خنده ام را ببینی می خواهم تنها بخندم.

دوست من،تو خوب و هشیار و دانا هستی

یا نه تو عین کمالی و من هم با تو از روی دانایی و هشیاری سخن می گویم.

گرچه من دیوانه ام ولی دیوانگی ام را می پوشانم می خواهم تنها دیوانه باشم.

دوست من،تو دوست من نیستی،

ولی من چگونه این را به تو بفهمانم راه من راه تو نیست،

گرچه با هم راه می رویم،دست در دست.

جبران خلیل جبران(پیامبر و دیوانه)

دریچه ها را بستند و پل ها را شکستند

و عشق را در درههای فراموشی به خاک سپردند

می دانستم روزی می آید

روز سیاه و تاریک

روز شکستن پل ها و بستن دریچه ها

و من سخت به خواب فرو می روم خوابی که فریاد یک آیینه است

خوابی که فریاد یک دیوار است ،هنگام پوسیدگی

اینک مرا به خاک بسپارید، مرا که شعرهایم آیه های یآس و نا امیدی ست

مرا که شعرهایم دریچه ایست باز به سوی یک دیوار

مرا که شعرم پرنده ایست در چارچوب مانع ها و اشتیاق یک فریاد

یک آواز....

            یک پرواز ....

..............................

راه آسمان ها باز
خیالم چون کبوترهای وحشی می کند پرواز

زمان در بستر شب خواب و بیدار است....

فریدون مشیری